Loading

Objawy i leczenie paratonzillitis i ropnia paratonzarlawa

Zakażenie bakteryjne w gardle, w normalnej sytuacji (z zachowanymi migdałkami) jest opóźnione przez tkankę limfatyczną i zlokalizowane. Oznacza to, że rozprzestrzenianie się gronkowców lub paciorkowców wywołujących zapalenie migdałków lub zaostrzenie zapalenia migdałków nie występuje poza migdałkami. Istnieją jednak sytuacje, gdy funkcja bariery migdałków słabnie, a zmiany zapalne rozprzestrzeniają się na tkanki otaczające migdałki.

Paratonzillite

Jeśli chodzi o stany zapalne, nie ograniczając się do ścisłych ograniczeń, mówią o paratonzillitis. Dosłownie oznacza to zapalenie w tkankach okołopłucnych. Podobnie jak w przypadku innych stanów zapalnych, pojawiają się zaczerwienienia, obrzęki i bóle gardła. Występują problemy z otwarciem jamy ustnej i żuciem z powodu skurczu mięśni żujących i obrzęku. Migdałki pokryte są ropnymi warstwami, znajdującymi się w luce lub w postaci mieszków włosowych (angina pęcherzykowa lub pęcherzykowa).

Ponieważ występuje uwalnianie czynników zakaźnych i produktów ich rozpadu do krwi, następuje wzrost temperatury ciała (czasami bardzo znaczący, przekraczający 39 stopni Celsjusza) i zjawisko ogólnego zatrucia: osłabienie, osłabienie, bóle mięśniowe. Bóle głowy i stawów, zmniejszenie wydajności.

Regionalne węzły chłonne reagują z konieczności, ponieważ odstraszają rozprzestrzenianie się procesu zakaźnego i zapobiegają powikłaniom septycznym.

Występuje wzrost i ból podbródka i różnych grup węzłów chłonnych szyjnych. Należy natychmiast podkreślić, że zapalenie węzłów chłonnych może utrzymywać się przez dość długi czas, nawet po utwardzeniu głównego procesu.

Natura zapalenia w paratonzillitis

Zapalenie w zapaleniu przygód jest inną modyfikacją procesu wysiękowego. Może być nieobecny, to znaczy powierzchowny; ropny, gdy dochodzi do niszczenia tkanek przez czynniki zakaźne, które z kolei giną pod wpływem leukocytów. Być może nawet nekrotyczne topnienie z całkowitym obumieniem obszarów paratonzarnych. Ilość szkód i ich charakter określają dwa czynniki: agresywność drobnoustrojów i stan odporności (komórkowa i humoralna).

Jeśli zapalenie jest sprowokowane przez bakterie, które żyły z pacjentem przez długi czas i rozwinęły niewrażliwość na wiele antybiotyków, możemy oczekiwać bardziej wyraźnych zjawisk zapalnych. Także w przypadkach, gdy ludzki układ odpornościowy jest osłabiony przez głód białkowy, częste infekcje, nowotwór, AIDS. Występują problemy z odpowiedzią immunologiczną u kobiet w ciąży, niemowląt i osób starszych. Zrozumienie mechanizmów, od których zależy perytonilit, jest ważne dla zrozumienia potrzeby dwóch ważnych terapii.

Leczenie

Zdjęcie pokazuje paraton-zitite po lewej stronie

Leczenie zapalenia paratoniny jest prowadzone zachowawczo, to znaczy przy użyciu leków i fizjoterapii. Samo leczenie paratonzillitis jest nie do przyjęcia. Właściwy otolaryngolog powinien poradzić sobie z tym problemem. Nie tylko wybiera leki, ale także monitoruje wyniki terapii, a także, jeśli to konieczne, koryguje leczenie.

Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia paratoniny.

1. Antybiotyki

  • Preferowane są seria penicylin (Benzylowa, pousinteticheskie amoksycylina, flemoksin ampicylinę, oksacylinę, ingibitorozaschischennye: flemoklav, amoxiclav, panklav, sulbaktam, unazin, połączone ampioks). Leki te nie tylko hamują florę gronkowcową i paciorkowcową, ale również zapobiegają możliwym powikłaniom serca po dławicy piersiowej, zapaleniu paratonilitis lub ropie.
  • Antybiotyki makrolidowe: josamycyna. Klarytromycyna, azytromycyna, sumamed. hemomycyna. azitral. Drugi rząd środków przeciwbakteryjnych.
  • Fluorochinolony: ofloksacyna, norfloksacyna, lewofloksacyna, sparfloksacyna. Korzystnie ze stanem zapalnym gronkowca.
  • Aminoglikozydy. Korzystna jest Amiycin.
  • Cefalosporyny drugi (cefuroksym), trzeci (ceftriakson, cefiksym) i czwarty (cefepime).

2. Niesteroidowe leki przeciwzapalne. Używany jako środek przeciwbólowy, przeciwzapalny i przeciwbólowy. Paracetamol, fenacetyna, nurofen, diklofenak, meloksykam, indometacyna, woltaren.

3. Środki antyseptyczne w roztworach do płukania.

  • Chlorowany: miramistin, chlorheksydyna, eludryl.
  • Nitrofurany: furatsilin.
  • Zawiera jod: jodolol, roztwór Lugola.
  • Zawierające heksatydynę: hexoral, givalax, heksatydynę.
  • Tabletki do stosowania miejscowego i spraye: septolete, grammidin, Faringosept, geksaliz, laripront ENT-suprema, adzhisept, stop dusznicy sebidin, lizobakt.

Ropień parathonsilar

Asymetria, ból i trudności z otwarciem jamy ustnej z ropniem podsiatkówkowym

Termin ten odnosi się do ograniczonego ropnego stanu zapalnego w tkankach wokół ciała migdałowatego. Ostrość ropnej tkanki jest skupiona i otoczona ochronnym trzonem leukocytów, co zapobiega rozprzestrzenianiu się infekcji w szerokości i głębokości.

Ropień okołomigdałkowy może być wynikiem paratonzillita i natychmiast umieszczono blisko migdałków zakażonych gronkowce lub paciorkowce w dusznicy bolesnej lub ostrego zaostrzenia przewlekłego zapalenia migdałków. Przypadki casuistyczne obejmują rozwój ropnia w pobliżu już usuniętych migdałków, gdy pozostaje kikut, czyli skrawki tkanki limfatycznej.

Objawy ropnia to rozproszone zaczerwienienie, obrzęk, który wypiera ciało migdałowate do środka gardła. Ból jest bardziej wyraźny w momencie tworzenia ropnia, kiedy tkanki umierają. W momencie kompletnego ropnego bólu receptory umierają, a ból jest nieco zmniejszony. Podobnie jak w przypadku zapalenia paratonsill, wyraża się zapalenie węzłów chłonnych, ogólną reakcję temperaturową i objawy zatrucia. Ropień jest wyraźnie widoczny podczas badania.

Co robić i jak leczyć?

Znieczulenie z 2% lidokainą w czasie rozwarstwienia ropnia

Ropień parathonsilar jest poddawany zabiegowi chirurgicznemu, tj. Otwieraniu i drenażowi. Pus powinien w każdym przypadku wyjść z odpływu. Jeśli nie ukaże się na zewnątrz, to może przebić się przez przetokę utworzonej w głąb tkanek lub pokazów powodują mikrobów w innych narządach i tkankach z rozwojem zakażenie krwi (posocznica).

Oczyścić ropień skalpelem, sondą lub igłą. W dowolnej z opcji po usunięciu rany nie są wymagane żadne szwy, a opadłe wgłębienie leczy się niezależnie. Po otwarciu ropnia te same grupy leków są przepisywane tak, jak w przypadku zapalenia paratoniny, zwalczania infekcji, zapalenia, bólu i gorąca. Ważne jest również radzenie sobie z naruszeniami statusu immunologicznego pacjenta. Leki pobudzające odporność powinny zostać wybrane z uwzględnieniem immunogramu.

Wideo: Czy muszę usunąć migdałki?

Wyniki

Zasadniczo wyniki leczenia zapalenia paratonilitis i ropnia podskokowego są korzystne. Po uzdrowieniu procesu pozostaje pytanie: "Czy muszę usunąć migdałki?". Ponieważ przewlekłe zapalenie migdałków pozostaje w centrum uwagi zakażenia i istnieje ryzyko powikłań na sercu po dławicy, warto porozmawiać z lekarzem na temat migdałków. Ponadto ropień podskórny jest jedną z sytuacji, która jest wliczona w liczbę wskazań do usunięcia migdałków.

Objawy ropnia z dławicą piersiową i metody jej leczenia

Jednym z najbardziej nieprzyjemnych powikłań ostrego zapalenia migdałków jest dławica z ropniem. Formacja ropna występuje zwykle po przejściu ostrej fazy choroby, ale może prowadzić do poważnych komplikacji lub poważnych konsekwencji. Dlaczego występuje dławica z ropniem i jak wykrywać jej pierwsze oznaki?

Dlaczego ropienie występuje w gardle po bólu gardła?

Faktycznie, w podniebiennej migdałków wrzodu następuje w wyniku zapalenia (paratonzillita) w strefie okolomindalikovoy (w tkankach wokół migdałków).

Przyczyną tego jest obecność formacji z kilku gatunków bakterii patogennych, w dziedzinie, wśród których są koniecznie paciorkowce lub gronkowce. Ostry stan zapalny obecny w tkankach wokół migdałków, przechodzi do etapu ropienie, bezpośredni udział pewnego rodzaju bakterii (beztlenowych tlenowego) i prowadzi do tworzenia się wrzód.

Często ropień występuje po spadku temperatury ostrej dławicy, ale często występuje również w ostrym okresie choroby.

Prawdopodobieństwo ropienia jest bardzo wysokie w przypadku nieleczonego ostrego zapalenia migdałków.

Ropień z dławicą często występuje z powodu obecności w ciele przewlekłych infekcji: nieżytu nosa, zapalenia ucha, zapalenia zatok.

Ropienie może występować nie tylko w okolicy gruczołów (migdałków podniebiennych), ale także w obszarze migdałków językowych, nosowo-gardłowych, jajowodów jajowodów.

Jednak pojawienie się ropienia w migdałkach podniebiennych wiąże się z nieleczoną dławicą, nazywaną ropniem podniebiennym.

Ropnie innych migdałków są związane z chorobami zakaźnymi i obecnością przewlekłej infekcji w gardle. Najrzadsze zapalenie językowego migdałka, jest w podstawie gardła i jest dobrze chronione.

Oznaki ropnia bólu gardła

Zwykle oznaki zapalenia migdałków i tkanek wokół nich występują na długo przed powstaniem ropnia. W tym początkowym okresie ropnia przysadkowego możliwe jest leczenie bez zastosowania metod chirurgicznych.

Wśród najbardziej charakterystycznych objawów będą takie objawy:

  • ból po jednej stronie gardła;
  • bolesne odczucia podczas połykania;
  • zaczerwienienie gardła.

Występują kilka dni przed utworzeniem ropnej kapsułki (od 2 do 8 dni przed).

Stopniowo pojawią się inne symptomy.

  1. Ostry ból głowy.
  2. Zwiększone węzły chłonne szyjki macicy.
  3. Pacjentowi trudno jest połknąć i boleśnie otworzyć usta (toniczny skurcz mięśni żucia).
  4. Język puchnie, język przesuwa się w kierunku zdrowego ciała migdałowatego.
  5. Z ust powstaje nieprzyjemny zapach (gnicie).
  6. Występuje ogólne osłabienie, nadmierne pocenie się, szybkie zmęczenie.
  7. Często ból daje ucho.

Podczas okresu tworzenia ropnia:

  • temperatura ciała wzrasta bardzo (do 39-40 ° C);
  • pojawiają się halucynacje.

Średnio ropień tworzy się 2-8 dni po wystąpieniu ostrego zapalenia paratoniny.

Nieleczona dławica piersiowa w czasie, ropień prowokuje bardziej rozległy.

Przyczyny absyntu bólu gardła

Wśród przyczyn choroby będą następujące.

  • Nieleczone zapalenie migdałków, migdałki w tym okresie nie są jeszcze silne, mają blizny, tkanki wokół migdałków są luźne i stan zapalny. Gdy zaczynają pojawiać się bakterie beztlenowe lub tlenowe, rozpoczyna się proces ropienia.
  • Zbyt częste zapalenie migdałków pęcherzykowych może również powodować ropień.
  • Częsta, ciężka hipotermia, powodująca obniżenie odporności. Są szczególnie niebezpieczne w ostrym zapaleniu migdałków.
  • Obecność w gardle innych przewlekłych zakażeń ucha, nosogardzieli, zębów, które podczas bólu gardła mogą powodować ropienie.
  • Zła higiena zapalenia jamy ustnej (rzadkie płukania, brak leczenia zapalonych migdałków).

Rodzaje i formy ropnia bólu gardła


Lekarze rozróżniają trzy rodzaje ropni.

  1. Hg gardła. Najczęściej występuje po zakażeniu u dzieci.
  2. Boczne. Pojawia się w wyniku infekcji lub w wyniku mechanicznego uszkodzenia migdałków u dorosłych. Jest uważany za najtrudniejszy, ponieważ może rozprzestrzenić się na obszar gardła.
  3. Okremindalikovy. Jest to związane z chorobami zakaźnymi, ponieważ na skutek osłabienia chorób immunologicznych, występowanie blizn w migdałków, zapalenie tkanki wokół migdałków (w wyniku tego samego dusznicy bolesnej) i obecność bakterii tlenowych i beztlenowych (gronkowce lub paciorkowce). Ten rodzaj ropnia powstaje w wyniku dławicy, podczas której inne bakterie dołączyły do ​​głównej infekcji.

W ostrym okresie następuje zapalenie, ale ropna kapsułka jeszcze się nie uformowała. Okres ten jest mniej niebezpieczny dla zdrowia i życia pacjenta, wymaga jednak leczenia szpitalnego. Dla niego charakterystyczne silne odczucia bólowe, które są mniej intensywne niż z powstałym ropniem.

Kiedy ropień ropienie już istnieje, co sprawia, że ​​stan pacjenta i może spowodować poważne uczucie niezdolność do połykania jedzenia i wody, czasami nie ma trudności z oddychaniem.

Temperatura ciała wzrasta do najwyższych ocen, pacjent jest pozbawiony możliwości otwarcia ust. Ropień wymaga natychmiastowego leczenia chirurgicznego, ponieważ choroba może stanowić zagrożenie dla zdrowia pacjenta.

Ropień okołomolowy zawsze wymaga leczenia w szpitalu, nawet jeśli autopsja wystąpiła spontanicznie!

Metody leczenia ropnia gardła

Wybór programu leczenia ropnia przydechowego zależeć będzie od stopnia zaawansowania choroby. Możliwe metody to: leczenie terapeutyczne, połączenie metod terapeutycznych i interwencji chirurgicznej, i tylko operacja chirurgiczna.

Terapeutyczne metody leczenia

Wśród leczenia uzależnień, które wykazano w początkowym i ostrym okresie, rozróżnia się następujące procedury.

  • Powołanie dużych dawek środków przeciwbakteryjnych o szerokim spektrum działania. Wśród dobrze sprawdzonych są amoksycyliny, makrolidy. Alternatywą dla nich są cypalosporyny drugiej i trzeciej generacji.
  • Wyznaczanie leków przeciwbólowych.
  • Miejscowe leczenie przy użyciu antyseptyków, lokalnych antybiotyków i leków przeciwbólowych, na przykład Bioparox.
  • W niektórych przypadkach należy wyznaczyć kortykosteroidy.

Przy operacji dostępne są dwie opcje.

  1. To jest otwór ropnia przez cięcie (nacięcie). Nacięcie wykonuje się w jamie ustnej lub na spuchniętej części szyi lub na przecięciu linii poziomych i pionowych. Strzykawka Hartmanna jest wkładana w nacięcie, z pomocą której nacięcie się rozszerza i pęka więzadło ropnia. Ropna zawartość jest zasysana z kapsułki. W niektórych przypadkach otwarcie kapsuły ropnia prowadzi do przyklejenia ścian i konieczne jest uciekanie się do opróżniania rany. Może to potrwać od 2 do 5 dni. Wraz z interwencją chirurgiczną przeprowadza się leczenie farmakologiczne antybiotykami, środkami antyseptycznymi i anestezjologicznymi. Najtrudniejsze będzie nacięcie ropnia po migdałkach językowych anginy.
  2. Wycięcie migdałków (usunięcie gruczołów) jest radykalnym sposobem leczenia ropnia paratonazolowego. Najczęściej w tej operacji stosuje się dwustronne wycięcie migdałków (oba gruczoły są usuwane). Niektórzy ludzie błędnie wierzą, że dławica bez gruczołów nie jest już możliwa. Tak jednak nie jest. W gardle były inne, mniejsze migdałki, które mogą również stać się stanem zapalnym i powodować ostre zapalenie migdałków. Jeśli migdałki podniebienne podczas wycięcia migdałków nie zostały całkowicie usunięte (pozostała niewielka liczba komórek), możliwa jest nawracająca reakcja.

Znieczulenie z paliatywnymi metodami leczenia

Znieczulenie w przypadku nacięcia i wycięcia migdałków ma swoje osobliwości. Zastosowanie znieczulenia miejscowego z reguły nie daje pożądanych rezultatów.

Dlatego pacjent powinien zdecydować, czy może tolerować lub musi poddać się operacji w znieczuleniu ogólnym.

Dzieci, a także niespokojni skomplikowani pacjenci, ta procedura chirurgiczna powinna być wykonywana w znieczuleniu ogólnym.

Możliwe powikłania ropnia dławicowego

Pośród następstw okołooponiastych ropni są następujące złożone stany.

  • Obrzęk krtani jest niebezpieczny, ponieważ może spowodować zadławienie pacjenta.
  • Flegmon dna jamy ustnej, w którym ropa nie ma wyraźnych granic, a proces rozszerza się na całą jamę ustną.
  • Zapalenie śródpiersia. Proces zapalny w śródpiersiu, który może być śmiertelny.

Bardzo ważne jest przeprowadzenie na czas leczenia ropnia gardła w szpitalu. To określi prawidłową taktykę leczenia i pomoże w skutecznym uniknięciu groźnych komplikacji.

Jak leczyć ropień podskórny

Przewlekły chorób zakaźnych górnych dróg oddechowych z niewystarczającą opieki medycznej, lub całkowity jej brak stworzyć warunki chorób przewlekłych powikłań - ropnie o różnej lokalizacji, gorączka reumatyczna, posocznicy, zapalenia opon mózgowych, zapalenia śródpiersia.

W grupie wiekowej od 15 do 30 lat postępującą komplikacją będzie ropień podskórny. Ropiejące niszczące zmiany przejawiają się ostrym bólem gardła, triangulacją mięśni żucia, nadmierną ślinotokiem, ogólnym odurzeniem. Leczenie jest złożone z powoaniem ogólnoustrojowych i lokalnych antybiotyków, leków o działaniu patogenetycznym i objawowym.

Etiologia i klasyfikacja

Ropień parathonsilar (paratonzillitis, zapalenie migdałków migdałków) opisuje ropny proces zapalny celulozy peri-min-dalma z wytworzeniem ograniczonego ogniska próchnicy. Choroba ta może być spowodowana agresji drobnoustrojów pasożytujących z przewagą infekcji bakteryjnych (Streptococcus, Staphylococcus, E. coli), (grzybiczych roślin grzybów z rodzaju Candida). Rzadziej infekcja występuje w sposób otogeniczny (przez ucho wewnętrzne) i krwiotwórcza (naczyniowa).

Czynniki predysponujące obejmują:

  • powikłania ostrego zapalenia migdałków lub zaostrzenie postaci przewlekłej;
  • choroby jamy ustnej: próchnica zębów, zapalenie okostnej, zapalenie dziąseł;
  • mechaniczne, termiczne uszkodzenie jamy ustnej i gardła.

Ryzyko rozwoju zapalenia paratonilitis wzrasta ograniczenie miejscowej ochrony immunologicznej, hipotermia, anomalia gromadzenia się tkanki limfatycznej, palenie tytoniu, onkologia, cukrzyca, niedokrwistość.

W zależności od zmian morfologicznych, nasilenia objawów stanu patologicznego zdefiniować trzy formy zapalenia gardła, które są kolejne etapy:

  1. Maść. Charakteryzuje się niewielką zmianą stanu ogólnego i obrazu faryngoskopowego: łagodny ból gardła, przekrwienie, obrzęk błony śluzowej.
  2. Infiltrative. Na tym etapie chorobę rozpoznaje się u ponad 20% pacjentów. Typowe zjawisko nieżytowe (ból i ból gardła, zaczerwienienie i obrzęk) zespołu alkoholowego (migrena, gorączka, osłabienie, złe samopoczucie).
  3. Ropień. Wyraźne odkształcenie gardła wyznacza strefę fluktuacji. Kurs kliniczny jest wyraźny. Zakończeniem będzie drenaż lub spontaniczne rozwarstwienie ropnego ogniska.

Dla odniesienia! Cechą paratonilicy są obecność pyogennej błony. Ta warstwa tkanki ziarninowej wyścielająca jamę ropną od wewnątrz i ograniczająca proces martwicy i naciekanie leukocytów ściany naczynia. Jego tworzenie utrudnia absorpcję ogólnoustrojowych antybiotyków do strefy patologicznej.

Wynik ropnia po bólu gardła zależy od wielu czynników, a zwłaszcza od stopnia choroby i lokalizacji. W 70% przypadków klinicznych zapalenia umieszcza obszar pomiędzy górną biegun migdałków, jarzma językowego (postać supratonzillyarnaya). Ropne mniej destruktywne zmiany chorobowe w środku występu dolnych migdałków biegunowych (niższy ropień) pomiędzy velopharyngeal zwilżające i migdałków (tył) zamindalikovom przestrzeni (na zewnątrz).

Jeśli chodzi o stronę, prawostronny i lewostronny ropień przysadki. Nie ma wyraźnego rozdziału między kliniczno-morfologicznymi formami, ponieważ przeciwna strona może uczestniczyć w procesie zapalnym, gdy choroba rozwija się. Częstotliwość pojawiania się prawej i lewej strony ropnia paratonzarnego jest identyczna.

Obraz kliniczny

Ropień z dławicą zaczyna się od bólu gardła, od lokalizacji ropnych ognisk. Podczas żucia i połykania pokarmu pojawia się wiele bólu, z powodu którego pacjent odmawia jedzenia, nawet płynnej konsystencji. Ból wzrasta podczas połykania, promieniuje do projekcji ucha, żuchwy.

W przypadku zapalenia migdałków typu migotania typowe są następujące objawy:

  • gorączka gorączkowa;
  • uczucie guza w gardle, obcy obiekt;
  • zgniły zapach z ust;
  • nosowy, ochrypły głos;
  • zwiększone wydzielanie śliny;
  • oddychanie zwężone;
  • mialgia;
  • słabość, złe samopoczucie;
  • ból w retro-przestrzeni.

W badaniu faryngoskopowym uwidacznia się spuchnięte i przekrwione miękkie podniebienie. W miejscu powstania ropnia ustala się naciek, skupiający się na części ustnej gardła, ograniczony czerwoną tkanką. Do czasu dojrzewania (w dniach 4-5), błona pyogeniczna jest rozcieńczona, przez to wysięk widziany jest w postaci biało-żółtej plamki.

Pacjent przywiązuje przymusową pozycję do głowy z nachyleniem w kierunku ropnia. Forma średnio ciężka i ropnia przebiega z bólem regionalnych węzłów chłonnych szyjnych, mięśni szyi.

Przebieg zapalenia migdałków jest podatny na korzystne rozwiązanie - całkowite wyleczenie. Powikłania ropień okołomigdałkowy obejmują topienie pierścienie tkanki gardła przebijającego ropnego wysięku w jamie ustnej i migdałki miąższu, przestrzeń parafaringealnoe ogólnym posocznicy.

Dla odniesienia! W przypadku drenażu lub spontanicznego opróżniania ogniska ropnego stanu zapalnego, stan pacjenta szybko się stabilizuje, a miejscowe objawy normalizują się.

Aby nieść bardzo niebezpieczne konsekwencje ropowica szyi, jamista zakrzepicy arrosive krwawienia zwężenie krtani, zapalenie mózgu.

Funkcje leczenia

Paratonzillita Diagnoza opiera się na obrazie klinicznym, historia, wyniki informacyjnych metod diagnostycznych: pharyngoscope, USG, tomografia komputerowa, analizy klinicznej krwi, moczu.

Leczenie ostrego zapalenia gardła powinno być skomplikowane w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych. Na etapie infiltracji zadanie terapeutyczne zostaje zredukowane do tłumienia aktywności zapalnej z wytworzeniem ropnia - drenażu i kanalizacji ropnej jamy.

Otwarcie ropnia

Wskazaniami do interwencji chirurgicznej jest powstawanie ropnia. Otwarcie ropnia przypisuje się paliatywnym metodom leczenia, ponieważ nie ma wpływu na czynnik patogenetyczny. Pozytywnym rezultatem drenażu będzie złagodzenie bólu, normalizacja ogólnego stanu pacjenta, przywrócenie funkcji mięśni żucia.

Technika odprowadzania ropy za pomocą igły:

  1. W strefie infiltracyjnej znieczulenie aplikacyjne wykonuje się za pomocą roztworu kokainy, nowosyny i ultraceny.
  2. Osiągając efekt znieczulający w jamie supramaxelu na głębokość 1-1,5 cm wstrzyknąłem nosa Coronzanga lub Pharyngeal kleszcze.
  3. Branshi jest hodowany w bokach, ruchy w górę iw dół oddzielają łuk od migdałków, co stwarza warunki dla swobodnego przepływu ropnych mas.
  4. W momencie opróżniania ogniska głowa pacjenta jest pochylona w dół, aby zapobiec przedostawaniu się wysięku do dróg oddechowych.
  5. Następnego dnia manipulację powtarza się bez uprzedniego znieczulenia.

Po autopsji pacjentowi przepisuje się antybiotyki, płucze się środkami antyseptycznymi, ziołami (rumianek, nagietek, ziele dziurawca, szałwia). Wybierając antybiotyki kierują się wrażliwością mikroflory. Pierwszą linią obrony będzie seria penicylin:

  • "Penicylina benzylowa";
  • "Amoksycylina";
  • "Oksacylina";
  • Ampicylina;
  • "Fenoksymetylopenicylina".

Dla odniesienia! Przy wymianie sprawdzonych nietolerancja przykład wykonania antybiotyki beta-laktamowe będzie makrolidy ( „erytromycyny”, „klarytromycyna”, „azytromycyny” Sumamed „), cefalosporyny (” ceftriakson „cefuroksymu”).

W chirurgicznym leczeniu zapalenia paratoniny, skalpel jest umieszczany na dole łuku podniebiennego w punkcie największego wysunięcia błony śluzowej o 2-2,5 cm. Operacja jest niezwykle bolesna, ale zaraz po drenażu jamy ustnej pacjent odczuwa ostrą ulgę.

Wadą otwierania ropień będzie mieć wysokie prawdopodobieństwo wiązania brzegi rany nowy akumulacji ropy, która wymaga ponownego interwencji. Gdy paratonzillita przewlekły przebieg, powtarzające się ropnie posocznicy zagrożenie, krwawienie z miejsca pracy okolomindalikovogo pokazanym ropień-migdałków (wycięcia migdałków).

Leki

Wszyscy pacjenci są przepisywani antybiotykami. W celu racjonalnego wyboru leku przeprowadza się badanie bakteriologiczne za pomocą antybiotyku. Powszechnie stosowane aminopenicyliny, cefalosporyny 2-3 pokolenia, linkozamidy. Efekt terapeutyczny rozwija się do 10 dnia, W przypadku antybiotyków o przedłużonym uwalnianiu czas trwania kursu jest skrócony.

W typowych przypadkach wskazane jest stosowanie leków z grupy nie-narkotycznych leków przeciwbólowych, niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Wpływają na obiektywne oznaki stanu zapalnego: powolne wydzielanie, hamują uwalnianie mediatorów stanu zapalnego i alergii, koordynują pracę centrum termoregulacji.

Wpływ na centrum bólu, aktywność patogennych przedstawicieli mikrobiocenozy mieć środki antyseptyczne. Można je stosować jako aerozole ( "Oralsept", "Lugola", "Joks") formy subvengvalnyh ( "Faringosept", "Adzhisept", "Septolete" neo Angina " Lizobakt " Terflu Lar „). Słaby efekt przeciwbólowy wynika z mentolu, bardziej wyraźnego - lidokainy, tetrakainy.

Przemyć jamę ustną środkami dezynfekującymi (Miramistin, Chlorophyllipt, Chlorhexidine). W środowisku domowym zasadowych zastosowania nawadniania lub roztworów soli, napary ziołowe (rumianek, Hypericum macierzystego podbiału, krwawnika, nagietka, grochu).

Dla odniesienia! W celu zwiększenia odporności organizmu lokalna ochrona immunologiczna jest przepisywana przez immunomodulatory, kompleksy multiwitaminowe, przeciwutleniacze pochodzenia roślinnego.

Kryteria odzysku z dławicą ropień będzie pełny obraz odzyskiwania faringoskopicheskoy (zmniejszyć obrzęk i naciek tkanek, asymetrię podniebienia miękkiego, ból gardła, mięśni żucia szczękościsk), normalizacja temperatury, żadne zmiany w innych narządach.

Wniosek

Ropne destrukcyjne zapalenie może zostać rozwiązane w wyniku śmiertelnym, więc głównym zadaniem pacjenta, który należy do grupy ryzyka, jest niezwłoczne uzyskanie pomocy medycznej. Właściwa definicja objawów i leczenie ropnia paratonazalowego będzie kluczem do aktywnej regresji bez ryzyka wczesnych i późnych powikłań.

Ropień parathonsilar

Ropień parathonsilar - Ostry ropny stan zapalny peripermaladycznej tkanki celulozowej. Główne objawy choroby - jednostronny ból „rozerwanie” charakteru, pogarsza połykaniu, nadmierne ślinienie, szczękościsk, ostry oddech, syndrom zatrucia. Rozpoznanie opiera się na gromadzeniu anamnestycznych informacji i skarg pacjentów, wynikach pharyngoskopii, laboratoryjnych i instrumentalnych metodach badawczych. Program terapeutyczny obejmuje antybiotykoterapię, czyszczenie jamy ustnej środkami antyseptycznymi, chirurgiczne opróżnianie ropnia, w razie potrzeby, wycięcie rdzenia kręgowego.

Ropień parathonsilar

Termin "ropień okołotłokowy" jest używany do wskazania końcowego stadium zapalenia - tworzenia ropnej jamy. Nazwy synonimiczne - "rozdęta dławica" i "ostre zapalenie kłębuszków płucnych". Choroba jest uważana za jedną z najpoważniejszych ropnych zmian w gardle. Ponad 80% przypadków patologii występuje na tle chronicznego zapalenia migdałków. Najczęściej występuje u osób w wieku od 15 do 35 lat. Przedstawiciele mężczyzn i kobiet cierpią na tę samą częstotliwość. Patologia ta charakteryzuje się sezonowością - częstość występowania wzrasta późną jesienią i wczesną wiosną. W 10-15% paratonsillitis nabiera nawracającego przebiegu, u 85-90% pacjentów, zaostrzenia występują częściej niż raz w roku.

Przyczyny ropień okołokonstrukcyjny

Główną przyczyną rozwoju jest przenikanie patogennej mikroflory do tkanek otaczających migdałki podniebienne. Ropień okołotłokowy rzadko jest diagnozowany jako niezależna choroba. Czynnikami wyjściowymi są:

  • Zmiany bakteryjne gardła. Większość ropni w tkankach okołokształtnych występuje jako powikłanie ostrego zapalenia migdałków lub zaostrzenia przewlekłego zapalenia migdałków, rzadziej ostre zapalenie gardła.
  • Patologia stomatologiczna. U niektórych pacjentów choroba ma odontogenne pochodzenie - przyczyną jest próchnica górnych zębów trzonowych, zapalenie okostnej procesów wyrostka zębodołowego, przewlekłe zapalenie dziąseł itp.
  • Urazowe uszkodzenie ciała. W rzadkich przypadkach powstanie ropnia w tkankach przylegających do ciała migdałowatego występuje po zakażeniu ran błony śluzowej tego regionu.

W roli patogenów zwykle działają Streptococcus pyogenes, Staphylococcus aureus, rzadziej - Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumokoki oraz różne gatunki z rodzaju Candida. Czynniki, które zwiększają ryzyko wystąpienia choroby obejmują ogólną i lokalną hipotermia, zmniejszenie obrony całego ciała, projektowany anomalii migdałków i gardła, palenie.

Patogeneza

Ropień okołokrężowy w większości przypadków komplikuje przebieg jednej z postaci zapalenia migdałków. Powstanie wrzodu górnej lokalizacji ułatwia obecność głębszych krypt w górnej części migdałków i istnienie gruczołów Webera, które są aktywnie zaangażowane w proces przewlekłej dusznicy bolesnej. Częste zaostrzenia zapalenia migdałków prowadzą do powstawania blizn w rejonie ujść krypt i łuków podniebiennych - następuje fuzja z kapsułką ciała migdałowatego. W wyniku tego drenaż patologicznych mas zostaje zaburzony, powstają warunki dla aktywnego rozmnażania mikroflory i rozprzestrzeniania się procesu infekcyjnego wewnątrz celulozy. W chorobotwórczym pochodzeniu choroby patogenna mikroflora przenika do tkanek perimendalikovye wraz z prądem limfy. W takim przypadku porażka migdałków może być nieobecna. Traumatyczne paratonsillitis jest wynikiem naruszenia integralności błony śluzowej i przenikania czynników zakaźnych z jamy ustnej bezpośrednio do tkanek poprzez kontakt.

Klasyfikacja

W zależności od zmian morfologicznych w jamie ustnej gardła wyróżniamy trzy podstawowe formy ropnia podniebiennego, które są również kolejnymi etapami jego rozwoju:

  • Oedemas. Charakteryzuje się obrzękiem około-maksymalnych tkanek bez wyraźnych oznak stanu zapalnego. Objawy kliniczne są często nieobecne. Na tym etapie rozwoju choroba jest rzadko rozpoznawana.
  • Infiltracja. Objawia się przez przekrwienie, lokalną gorączkę i zespół bólowy. Rozpoznanie w tej postaci występuje w 15-25% przypadków.
  • Ropień. Powstaje w dniach od 4 do 7 dnia rozwoju zmian infiltracyjnych. Na tym etapie obserwuje się poważne deformacje gardła spowodowane masywnym zmiennym występem.

Biorąc pod uwagę lokalizację ropnej jamy ustnej, zwyczajowo rozróżnia się następujące formy patologii:

  • Przedni lub przedni koniec. Charakteryzuje się uszkodzeniem tkanek znajdujących się powyżej ciała migdałowatego, pomiędzy jego kapsułką a górną częścią łuku językowego (przedniego). Najczęstszy wariant choroby występuje w 75% przypadków.
  • Tył. Dzięki tej opcji ropień tworzy się pomiędzy łukiem gardłowym (tylnym) a brzegiem ciała migdałowatego, rzadziej - bezpośrednio w łuku. Częstość występowania wynosi 10-15% całkowitej liczby pacjentów.
  • Niższy. W tym przypadku dotknięty obszar jest ograniczony przez niższy biegun ciała migdałowatego i boczną ścianę gardła. Obserwuje się go u 5-7% pacjentów.
  • Zewnętrzne lub boczne. Przejawia się to powstaniem ropnia między boczną krawędzią migdałków podniebiennych a ścianą gardła. Najrzadsza (do 5%) i ciężka postać patologii.

Objawy ropnia przydechowego

Pierwszym symptomem porażki perymonalnego włókna jest ostry jednostronny ból w gardle podczas połykania. Tylko w 7-10% przypadków odnotowano obustronną porażkę. Zespół bólu szybko staje się trwały, gwałtownie wzrasta, nawet gdy próbujesz połknąć ślinę, co jest objawem patognomonicznym. Stopniowo ból nabiera charakteru "łzawiącego", pojawia się napromienianie w uchu i żuchwie. Jednocześnie rozwija się silny zespół zatrucia - gorączka do 38,0-38,5 ° C, ogólne osłabienie, ból głowy, zaburzenia snu. Umiarkowanie powiększone węzły chłonne szyjne, przednie i tylne. Z kącika ust płynie strumień śliny w wyniku odrzutu odruchów. Wielu pacjentów ma gaszący zapach z ust.

Dalsza progresja prowadzi do pogorszenia stanu pacjenta i pojawienia się skurczu tonicznego mięśnia żucia - trismosa. Objaw ten jest charakterystyczny dla ropnia podniebiennego. Są zmiany w mowie, nosowe. Kiedy spróbujesz połknąć płynne jedzenie, możesz dostać się do jamy nosowo-gardłowej, krtani. Zespół bólowy zwiększa się wraz z obrotem głowy, zmuszając pacjenta do przechylenia go w kierunku zmiany i obrócenia całego ciała. Większość pacjentów przyjmuje pozycję półsiedzącą z głową pochyloną w dół lub leżącą na obolałej stronie.

Wielu pacjentów w dniach 3-6 maja ma spontaniczne rozwarstwienie jamy ropnia. Klinicznie objawia się to nagłą poprawą stanu ogólnego, obniżeniem temperatury ciała, nieznacznym spadkiem nasilenia trizmusa i pojawieniem się zanieczyszczenia ropnej zawartości w ślinie. W przypadku długiego lub skomplikowanego przebiegu, przełom następuje w dniach 14-18. Wraz z rozprzestrzenianiem się ropnych mas do przestrzeni okołogardzieli, otwarcie ropnia może w ogóle nie wystąpić, stan pacjenta stale się pogarsza.

Komplikacje

Najczęstsze powikłania to rozproszona dysfunkcja szyi i zapalenie śródpiersia. Są one stosowane na tle perforacji ściany bocznej gardła i udział w patologicznym przestrzeni procesu parafarengialnogo gdzie ropiejących masy rozprzestrzenił się śródpiersia albo podstawy czaszki (rzadkie). Rzadsze posocznica i jamista zakrzepica występujące podczas penetracji zakażenia mózgowego przepływu krwi w żyle i skrzydlika mindalikovye splotu żylnego. Podobnie rozwijają się ropnie mózgu, zapalenie opon mózgowych i zapalenie mózgu. Niezwykle niebezpiecznym powikłaniem jest krwawienie z powodu ropnego stopienia naczyń krwionośnych w przestrzeni blisko-gardłowej.

Diagnostyka

Ze względu na wyraźny patognomiczny obraz kliniczny ustalenie wstępnej diagnozy nie powoduje trudności. Aby potwierdzić otolaryngologa, zwykle wystarcza wywiad i wyniki pharyngoskopii. Kompletny program diagnostyczny obejmuje:

  • Zbieranie anamnezy i skarg. Często ropień powstaje w 3-5 dni po leczeniu ostrej spontanicznej dławicy piersiowej lub złagodzenia objawów przewlekłej postaci choroby. Lekarz koncentruje się również na możliwych urazach jamy ustnej i gardła, obecności ognisk infekcji w jamie ustnej.
  • Badanie ogólne. Wielu pacjentów trafia do placówki medycznej z przymusowym nachyleniem głowy do obolałej strony. Ogranicza się ruchliwość szyi, powiększenie węzłów chłonnych, gnilny zapach z jamy ustnej i gorączkę.
  • Faryngoskopia. Najbardziej pouczająca metoda diagnozy. Pozwala na wizualne określenie obecności fluktuującego globularnego występu tkanki okołokładnotkowej pokrytej przekrwioną błoną śluzową. Często na jego powierzchni znajduje się niewielka powierzchnia o żółtawym zabarwieniu - strefie przyszłego przełomu ropnych mas. Edukacja może powodować asymetrię gardła - przemieszczenie języka do zdrowej strony, przemieszczenie migdałka podniebiennego. Lokalizacja ropnia zależy od klinicznej postaci patologii.
  • Testy laboratoryjne. W ogólnym badaniu krwi odnotowano niespecyficzne zmiany zapalne - wysoką leukocytozę neutrofilową (15,0 × 10 9 / L i więcej), wzrost ESR. Przeprowadza się hodowlę bakteryjną, aby zidentyfikować patogen i określić jego wrażliwość na środki przeciwbakteryjne.
  • Sprzętowe metody wizualizacji.US szyi, szyi CT głowicy rentgenowskiej i szyi tkanek miękkich są przypisane diagnostyce różnicowej, wyeliminowanie procesu patologicznego w przestrzeni propagacji parafaringealnoe, śródpiersia i t. D.

Patologię różnicuje się z błonicą, szkarlatyną, chorobami nowotworowymi, tętniakiem tętnicy szyjnej. Na korzyść błonicy świadczy obecność brudnej, szarej powłoki na błonach śluzowych, brak trizmów i wykrywanie pałeczek Lefflera zgodnie ze zbiornikiem. sianie. W przypadku szkarlatyny ujawniają się wysypki drobnokomórkowe, a wywiad z osobą chorą. W przypadku zmian onkologicznych charakteryzujących się zachowaniem prawidłowej temperatury ciała lub niewielkimi stanami podgorączkowymi, brak silnego zespołu bólowego, powolny rozwój objawów. W obecności tętniaka naczyniowego pulsację, zsynchronizowaną z rytmem serca, określa się wizualnie i palpacyjnie.

Leczenie ropnia przydechowego

Głównym celem leczenia na etapie obrzęku i infiltracji jest zmniejszenie zmian zapalnych, z utworzeniem ropnia, drenażu jamy ustnej i sanityzacji ogniska infekcji. Ze względu na wysokie ryzyko powikłań wszystkie środki terapeutyczne są przeprowadzane tylko w szpitalu. Plan leczenia obejmuje:

  • Leczenie farmakologiczne. Wszyscy pacjenci są przepisywani antybiotykami. Lekami z wyboru są cefalosporyny II-III generacji, aminopenicyliny, linkozamidy. Po otrzymaniu wyników inokulacji bakteryjnej, schemat leczenia jest dostosowywany z uwzględnieniem wrażliwości patogenu. Jako leczenie objawowe stosuje się leki przeciwgorączkowe, przeciwbólowe i przeciwzapalne, a czasami podaje się leczenie infuzyjne. Do płukania jamy ustnej stosować roztwory antyseptyczne.
  • Interwencje operacyjne. W obecności uformowanego ropnia otwarty jest ropień parathonsilar, a jamę opróżnia się w znieczuleniu regionalnym. Przy nawracającym przebiegu przewlekłej dusznicy bolesnej, powtarzającym się zapaleniu paratonilitis lub nieskuteczności wcześniejszej terapii, wykonuje się ropnieszczektomię - opróżnianie ropnia jednocześnie z usunięciem migdałków podniebiennych.

Prognozy i zapobieganie

Rokowanie dla ropnia przysadkowego zależy od terminowości rozpoczęcia leczenia i skuteczności antybiotykoterapii. Przy odpowiedniej terapii wynik choroby jest korzystny - całkowite wyleczenie następuje 2-3 tygodnie później. W przypadku powikłań wewnątrz klatki piersiowej lub wewnątrzczaszkowych prognoza jest wątpliwa. Zapobieganie jest terminowe korekcja ognisk ropnej: racjonalne leczenie anginy, ubytków zębów, przewlekłe zapalenie dziąseł, zapalenie migdałka gardłowego roślinności i innych nieprawidłowości, przejście z pełnego przebiegu antybiotykoterapii.

Ropień paratoniersyjny: objawy i leczenie, przyczyny

Co to jest? Ropień paratonzilarny jest najcięższym etapem zapalenia paratoniny, będącego stanem zapalnym celulozy otaczającym migdałki podniebienne.

Maksymalna częstość występowania zapalenia przywry przydaje się w wieku od 15 do 30 lat, inne grupy wiekowe cierpią znacznie mniej. Patologia występuje z taką samą częstotliwością u mężczyzn i kobiet.

O chorobie i przyczynach

Jeśli migdałki, które są zwykle nazywane migdałkami, są podatne na częste stany zapalne, (dławica piersiowa), wynikiem jest proces przewlekły (przewlekłe zapalenie migdałków). W 80% z przewlekłego zapalenia migdałków prowadzi do rozwoju zapalenia paratonilitis wraz z przejściem do ropnia przysadkowego.

Pojawienie się ropnia przyusznego jest związane z anatomicznymi cechami struktury migdałków podniebiennych i otaczających tkanek. W migdałkach znajdują się obniżenia - krypty wypełnione ropnymi treściami. Szczególnie głębokie krypty znajdują się w górnej części ciała migdałowatego, gdzie najczęściej obserwuje się proces zapalny z zapaleniem migdałków.

Z biegiem czasu, blizna tworzy się na miejscu ognisk zapalnych, co zapobiega normalnemu wypływowi płynu zapalnego i ropy z wgłębień w migdałkach.

W przypadku nowego zapalenia, oczyszczanie zmienionych krypt spowalnia, a infekcja z migdałków rozprzestrzenia się do wewnątrz: przez gruczoły Webera do celulozy zlokalizowanej wokół migdałków, tj. w przestrzeń paratonsillar.

Obszar wokół górnego bieguna migdałków jest najbardziej podatny na rozwój infekcji spowodowany wyraźnym luzem włókna, dlatego najczęściej występuje lokalizacja ropnia.

Biorąc pod uwagę fakt, że przewlekłe miejscowe zapalenie migdałków powoduje miejscowe i ogólne osłabienie mechanizmów obronnych organizmu - rozwój zapalenia w przestrzeni paratonsilar po zakażeniu może wystąpić bardzo łatwo.

Inne przyczyny ropień okołomigdałkowy może stać jakieś ropne procesy w jamie ustnej: próchnicy zębów „mądrości” dolnej szczęki, ropień, zapalenie ropne gruczołów ślinowych i gardła oraz urazu szyi. Rzadko infekcja może zostać otogenmnym sposobem, tj. przez ucho wewnętrzne i krwiotwórcze - przez krew.

Grupa ryzyka rozwoju ropnia podskokowego obejmuje kategorie pacjentów cierpiących na następujące choroby:

  • Cukrzyca;
  • Anemia;
  • Niedobór odporności;
  • Procesy onkologiczne itp.

Na tle wyżej wymienionych stanów patologicznych obserwuje się immunosupresję. Po pierwsze, cierpi na nie lokalny immunitet. Dlatego łatwo przeniknąć patogenne mikroorganizmy do migdałków.

Z tą samą łatwością pokonują inne bariery ochronne i docierają do krwioobiegu i przestrzeni otaczającej migdałki. Z biegiem czasu proces od niedożywienia do ropnego, który jest interpretowany jako ropień podskórny.

Rodzaje i klasyfikacja

Paratonzilit może występować w postaci trzech klinicznych i morfologicznych postaci, które są kolejnymi etapami procesu zapalnego. Wykrywanie i leczenie wczesnych postaci zapalenia paratoniny może zapobiegać rozwojowi ropnia. Ale zazwyczaj udają, że są oznaką zwykłego bólu gardła z ostrą infekcją dróg oddechowych pochodzenia wirusowego.

Formy paratonzillitis są następujące:

1. Obrzęki. Postać ta jest rzadko diagnozowana, ponieważ objawia się niewielkim bólem w gardle, co można wytłumaczyć innymi przyczynami, na przykład hipotermią. W związku z tym choroba łatwo przechodzi na kolejny, bardziej dotkliwy etap.

2. Infiltrative. W tej postaci około 10-15% wszystkich pacjentów z zapaleniem paratonilitis dociera do lekarza. Charakteryzuje się pojawieniem się objawów zatrucia, takich jak gorączka, ból głowy, osłabienie i miejscowe objawy - ból i zaczerwienienie gardła, ból podczas połykania. Z reguły na tym etapie zaleca się leczenie pacjentów z zapaleniem stawów.

3. Rygorcyjny formularz, który jest rzeczywistym ropniem parathonsillar. Rozwija się u 80-85% pacjentów z zapaleniem paratoniny, jeśli nie zostanie przeprowadzona szybka diagnoza i leczenie. Ropień parathonsilar może mieć różną lokalizację. Mając to na uwadze, wyróżniamy cztery typy ropnia:

  • Supratonsilar i przedni - zlokalizowany powyżej ciała migdałowatego, pomiędzy nim a przednim łukiem podniebiennym, obserwowany w 70% (najczęstsza forma);
  • Posterior - rozwija się między ciałem migdałowatym a łukiem tylnym, a drugi z częstotliwością - 16% przypadków;
  • Niższy - powstaje pomiędzy dolną częścią migdałka a boczną częścią gardła, obserwuje się u 7% pacjentów;
  • Boczne lub boczne, zlokalizowane pomiędzy środkową częścią ciała migdałowatego i gardła. Jest to najrzadsza lokalizacja, która ma miejsce w 4% przypadków. Ale najcięższe, ponieważ dzięki takiemu układowi, najgorsze warunki do samodzielnego złamania i oczyszczenia jamy ropnej. W rezultacie w tej przestrzeni gromadzi się ropny wysięk i zaczyna niszczyć otaczające tkanki.

Strona porażki ropnia nie jest bezpośrednio zależna. Tak więc lewostronny ropień przysadki obserwuje się z taką samą częstotliwością, jak prawostronny ropień.

Nie ma żadnych anatomicznych warunków dla częstszego rozwoju ropnia z jednej lub drugiej strony. Dlatego podczas diagnozy należy kierować się ciężkością i charakterem objawów klinicznych.

Objawy ropnia przydechowego

W ropie okołokonstrukcyjnym objawy pojawiają się przede wszystkim po stronie ropnego ogniska. Z biegiem czasu mogą przejść na drugą stronę, co doprowadzi do pogorszenia stanu pacjenta.

Rozwój ropienia celulozy wskaże:

  • Pogorszenie ogólnego samopoczucia;
  • Wzrost temperatury do wysokich wartości wynosi 38,5-39 ° С (jednak u pacjentów o znacznie obniżonej odporności temperatura może utrzymywać się w granicach normalnych lub nawet niższych - hipotermia);
  • Zwiększenie bólu w gardle. Staje się "szarpnięciem", rozprzestrzenia się w okolice ucha, szczęki;
  • Zwiększony ból podczas połykania, który jest tak wyraźny, że pacjent odmawia jedzenia i picia, aby nie sprowokować tego przyrostu. W rezultacie organizm rozwija niedobór witamin i innych składników odżywczych;
  • Obfite śliny. Powstaje jako odruch drażnienia gruczołów ślinowych. Ślina wypływa z jamy ustnej, ponieważ pacjent boi się ponownie wykonać ruch przełykania z powodu bólu. Prowadzi to do maceracji skóry wokół jamy ustnej i powstawania drgawek w jej rogach;
  • Kichawy zapach z ust, związany z życiem bakterii pyogenicznych, który doprowadził do rozwoju ropnia;
  • Trizm mięśni żucia - skurcz mięśni o różnym stopniu nasilenia, który nie pozwala na szerokie otwarcie ust;
  • Niewyraźna mowa, zatkanie nosa w celu zapobiegania bólowi;
  • Ból szyi podczas obracania głowy obserwuje się, gdy zapalenie rozprzestrzenia się na mięśnie i węzły chłonne szyi. Zawsze wskazuje na zaniedbanie procesu patologicznego;
  • Płacz, próbując połknąć płynne jedzenie.

Ogólny stan pacjenta nasila napięcie psychiczne związane z ciągłym silnym bólem, który wyczerpuje się emocjonalnie, zakłóca normalny sen i prowadzi do przymusowego głodu.

Ślinienie powoduje, że przyjmujesz postawę przymusową - leżąc na boku lub siedząc, przechylając głowę do przodu, aby zapewnić przepływ śliny bez połykania.

W czwartym-piątym dniu rozwoju choroby może wystąpić spontaniczne rozwarstwienie "dojrzałego" ropnia. Stan pacjenta gwałtownie się poprawia, temperatura spada, bolesny ból w gardle zanika. W tym przypadku nie wykonuje się sztucznego chirurgicznego otwarcia ropnia.

Pacjentowi zaleca się jedynie płukanie i leczenie otwartej jamy ustnej środkami antyseptycznymi.

Ropień okołokonserwatora z typową górną lokalizacją można wykryć niezależnie podczas badania gardła. Wygląda jak kulista formacja z napiętą powierzchnią, która pęcznieje nad migdałami w górę i w kierunku środkowej części gardła.

Śluz nad formacją jest jasno czerwony, czasem ropiejący biało-żółty kolor jest przez nią widoczny. Przy badaniu palpacyjnym można określić strefę fluktuacji - ropne zmiękczenie. Najczęściej w tej strefie dochodzi do przełomu z powodu enzymatycznego topienia powłoki powłoki.

Leczenie ropnia przydechowego

Po rozpoznaniu ropnia przysadki, leczenie zawsze odbywa się w szpitalu, metody terapii domowej są niemożliwe. W takim przypadku natychmiast wykonuje się chirurgiczne wycięcie ropnia podniebiennego.

Wstępnie wykonać znieczulenie miejscowe roztworem dicainu, lidokainy lub innego znieczulenia miejscowego. Następnie wykonaj nacięcie skalpelem na najbardziej wysuniętym miejscu, a następnie rozszerzanie jamy ropnej kleszczami gardłowymi i oczyszczanie ropnej jamy.

W końcowej fazie rana jest leczona roztworem antyseptycznym. W celu lepszego odpływu ropy w otwartej jamie pozostaje drenaż (gumowy absolwent), przez który wypływa patologiczny wysięk.

Przy "zimnym" ropie ważne jest uwzględnienie częstości zaostrzeń w celu wyboru najbardziej racjonalnej taktyki. Jeśli pacjent często ma częste bóle gardła podczas wywiadu, natychmiast usuń migdałki z obu stron, aby zapobiec nawrotom ropni.

Jeśli ból gardła nie jest częsty, to migdałki po otwarciu ropnia nie są usuwane i zaleca się je wykonać 1-1, 5 miesięcy po aktualnym leczeniu. W tym przypadku ryzyko powikłań zapalnych w okresie pooperacyjnym jest minimalne.

Po operacji wykonuje się leczenie zachowawcze. Obejmuje przyjmowanie leków i leczenie otwartej jamy.

Zasady leczenia zachowawczego są:

  • Reżim to pościel, jedzenie jest płynne, obfity ciepły napój. W ciężkim bólem i niezdolność do połykania otwór ropnia wytworzyć specjalne mieszaniny z podawaniem podawane przez zgłębnik lub wlewu dożylnego 5% roztwór glukozy, dekstranu, 0,9% roztworu chlorku sodu;
  • Przyjmowanie leków przeciwbakteryjnych wewnątrz i domięśniowo: cefazolina, cefuraksym, ceftriakson, gentamycyna, amikacyna, penicylina, amoksycylina. Wybór antybiotyków zależy od klinicznych i epidemiologicznych cech choroby, co pozwala nam przyjąć najbardziej prawdopodobny czynnik sprawczy ropnia;
  • W celu detoksykacji dożylnej hemodyzy kroplowej i innych leków (ten kierunek jest wskazany dla pacjentów w umiarkowanym i ciężkim stanie);
  • Płukanie roztworem furacyliny, miramistinu i innych środków antyseptycznych;
  • W celu zapobiegania powikłaniom grzybiczym za pomocą antybiotykoterapii wyznaczyć intrakonazol;
  • W przypadku analgezji stosować analgezję domięśniowo, w środku paracetamol;
  • Leki przeciwhistaminowe zapobiegające powstawaniu alergicznego organizmu;
  • Leki przeciwzapalne, które pomagają dodatkowo zatrzymać ból.

Należy zauważyć, że w ostrym okresie w obecności silnego bólu leki są mianowane pozajelitowo - domięśniowo, dożylnie lub doodbytniczo (w odbytnicy).

Wprowadzenie przez usta (ustne) jest nie do przyjęcia, ponieważ zaostrza istniejące objawy kliniczne. Taka ścieżka jest możliwa, gdy zmiany zapalne ustąpiły.

Powikłania ropnia

Z ropniem podskórnym gardła powikłania będą stanowić opcje dalszego rozwoju procesu ropnego. Gdy infekcja rozprzestrzenia się w przestrzeń pozagardową, rozwija się ropień okołokręgowy i phlegmon.

Powikłania te mogą wystąpić z przełomami ropnia przydechowego i przypadkowym uszkodzeniem ściany gardła podczas rozwarstwienia ropnia. Ropień okołopdaniowy może być ograniczony i szybko wyleczony dzięki szybkiemu wykryciu i leczeniu chirurgicznemu. Bez leczenia jest niebezpieczny dla rozwoju posocznicy i gardła szyi, a także gwałtownego naruszenia oddychania z powodu ucisku gardła z zewnątrz.

Kark szyjki macicy - niebezpieczny i zagrażający życiu stan związany z anatomicznie możliwym szybkim rozprzestrzenianiem się infekcji na szyi celulozowej.

Wymaga leczenia chirurgicznego w jak najkrótszym czasie, ponieważ nie może samodzielnie przebić się ze względu na głębokość jego położenia, a zatem jest niebezpieczne dla rozwoju zapalenia śródpiersia i sepsy. Zapalenie śródpiersia to proces zapalny śródpiersia, który obejmuje serce, duże naczynia (aortę, żyły wydrążone i płucne), itp.

Ropne zapalenie śródpiersia - ropienie tkanki śródpiersia (obszar za klatką piersiową). Jedna z najpoważniejszych postaci ropnej infekcji tkanek miękkich.

Jego cechą szczególną jest skomplikowana diagnoza na wczesnym etapie. Leczenie polega na wyeliminowaniu pierwotnej przyczyny, chirurgicznego czyszczenia ropnych jam. Sukces leczenia zależy od terminowości ich rozpoczęcia. Opóźnienie stwarza poważne zagrożenie dla życia.

Wszystkie ropne powikłania są przedmiotem intensywnego leczenia lekami przeciwbakteryjnymi. Udowodniona skuteczność cefalosporyn 3 i 4 generacji: cefoperazon, ceftriakson, ceftazydym, cefepim. Uzupełnij leczenie lekami immunomodulującymi.

Przy właściwej selekcji antybiotyków ich skuteczność można ocenić po 48 godzinach. Jeśli stan pacjenta nie ulega poprawie, wymagana jest zmiana leków przeciwbakteryjnych.

  • Podziel Się Z Przyjaciółmi

Więcej Artykułów O Leczeniu Nosa

Co zrobić, gdy głos znika z zimna

Umiejętność komunikowania się jest integralną częścią życia danej osoby. Czasami osoba zaczyna mieć ból gardła i po krótkim czasie odkrywa, że ​​głos nagle zniknął. Ten stan patologiczny jest tymczasowy i wymaga odpowiedniego leczenia.

Jak odróżnić wirusową dławicę od bakterii?

Angina to choroba, którą wszyscy znali od dzieciństwa. Wszyscy wiemy, że jest to ostra choroba układu oddechowego, której towarzyszy silny ból w gardle i gorączka.